Tuesday, 20 October , 2020
امروز : سه شنبه, ۲۹ مهر , ۱۳۹۹
شناسه خبر : 16765
  پرینتخانه » اسلایدر, جشنواره فیلم فجر, سینما جریان +, سینمای ایران تاریخ انتشار : ۲۷ بهمن ۱۳۹۸ - ۱۷:۳۶ | 429 بازدید |

جشنواره سی و هشتم و تنوع ژانر

سینما جریان | پرونده سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر هم بسته شد با این نگرانی که فیلم های به نمایش درآمده، وضعیت نسبتا سختی را در گیشه سال 99 سینمای ایران رقم خواهد زد. با این حال، تنوع ژانر بیش از گذشته به چشم آمده که این امر می تواند علاقمندان بیشتری را به سالن های سینما بکشاند. حال نگاهی گذرا به چند ژانر قالب سینمای ایران از میان بیش از سی فیلم به نمایش درآمده در بخش های مسابقه سینمای ایران و نگاه نو می اندازیم.
جشنواره سی و هشتم و تنوع ژانر

پرونده سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر هم بسته شد با این نگرانی که فیلم های به نمایش درآمده، وضعیت نسبتا سختی را در گیشه سال ۹۹ سینمای ایران رقم خواهد زد. با این حال، تنوع ژانر بیش از گذشته به چشم آمده که این امر می تواند علاقمندان بیشتری را به سالن های سینما بکشاند. حال نگاهی گذرا به چند ژانر قالب سینمای ایران از میان بیش از سی فیلم به نمایش درآمده در بخش های مسابقه سینمای ایران و نگاه نو می اندازیم.
«سینمای کمدی»
بخش مهمی از کمدی هایی که هر سال روی اکران رفته و در بسیاری مواقع رکوردشکن می شوند، هیچگاه وارد چرخه جشنواره فجر نشده و مستقیما اکران می شوند. چرا که اساسا جشنواره فوق علاقه ای به کمدی ها نشان نداده و جز معدودی همچون: «میهمان مامان» ساخته داریوش مهرجویی که چند سیمرغ به دست آورد، بقیه مورد توجه هیات داوران قرار نگرفته اند.
در جشنواره سی و هشتم، فیلم سینمایی «خوب، بد، جلف ۲: ارتش سری» به کارگردانی پیمان قاسم خانی نماینده ژانر کمدی بود. فیلمی با مولفه های آشنای نوشته های قاسم خانی که پس از موفقیت تجاری سری نخست ساخته شده و از سی ام بهمن ماه روی پرده می رود. این فیلم در پردیس ملت با استقبال خوب اهالی رسانه مواجه شد که بخش مهمی از آن به فیلم های سیاه و تاریک به نمایش درآمده پیش از آن باز می گشت!.

«ملودرام اجتماعی»
این دسته از ملودرام ها همچنان مورد توجه طیف وسیعی از فیلمسازان بوده و در جشنواره امسال هم شاهد تعداد زیادی از آنها با کیفیت های مختلف بوده ایم. جالب اینکه فیلم های یاد شده به لحاظ جغرافیایی، گسترده تر از قبل شده و از تهران تا ترکمن صحرا و خوی را هم در برمی گیرد.
«شنای پروانه» ساخته محمد کارت و «آتابای» به کارگردانی نیکی کریمی، از شاخص ترین ملودرام های جشنواره سی و هشتم فیلم فجر بودند که با استقبال گرم و گسترده مردم و اهالی رسانه مواجه شدند. اولی بخش مهمی از قوت خود را از داستان پرتنش و کوبنده اش گرفته و مخاطب را با قهرمان خود کاملا همراه می سازد.
اما در دومی با یک ملودرام عاشقانه مواجه ایم که حلقه مفقوده سال های اخیر سینمای ایران به حساب می آید. هادی حجازی فر با خلق شخصیت کاظم ملقب به آتابای، عشق مردانه ای را به تصویر کشیده که تماشاگر تلخی اش را تا مدتی زیر زبان خود احساس می کند.
«تومان» ساخته مرتضی فرشباف هم به لحاظ آن که قصه اش را به ترکمن صحرا برده و به خوبی از فضا برای روایت قصه اش سود جسته، فیلم قابل اعتنایی است. هر چند که به شدت از ریتم کند و خسته کننده اش آسیب دیده و هر چه به سمت پایان می رود، وضعیت بغرنج تری هم پیدا می کند.
«سینمای وحشت»
سینمای وحشت همیشه مخاطبان پروپاقرصی داشته و سینمای ایران به دلایل مختلف نسبت به آن بی اعتنا بوده است. اما در جشنواره امسال با دو فیلم «آن شب» ساخته کورش آهاری و «پوست» ساخته برادران ارک در این ژانر مواجه شدیم که اولی چندان خوب از کار درنیامده و بیشتر شبیه به کولاژی از فیلم های ژانر وحشت سینمای جهان در دو دهه اخیر به حساب می آید.
اما «پوست» تجربه ای متفاوت در این ژانر با تکیه بر قصه های بومی منطقه آذربایجان با محوریت اجنه است که بسیار خوب ساخته شده است. هر چند که این فیلم هم تنها تا دقیقه هفتاد خوب پیش رفته و از آنجا به بعد و در پرده گره گشایی با افت فاحشی مواجه می شود. از نقاط قوت فیلم نیز می توان به موسیقی فوق العاده آن در کنار فضاسازی درخشان آن اشاره کرد که می تواند با بهره گرفتن از یک اکران مناسب، مورد توجه طیف وسیع تری از مخاطبان سینمای ایران قرار گیرد.
«سینمای جنگ»
یکی از محبوب ترین ژانرهای سینمای ایران که پس از گذشت سی سال از پایان آن همچنان مورد توجه طیفی از سینماگران قرار دارد. «آبادان یازده ۶۰» ساخته مهراد خوشبخت و «درخت گردو» به کارگردانی محمدحسین مهدویان، سهم این ژانر از فیلم های جشنواره امسال هستند. اولی درباره گروهی از کارمندان رادیو آبادان است که در زمان حصر آبادان هم دست از فعالیت نکشیده و عاشقانه سنگر خود را حفظ می کنند.
درخت گردو هم مانند فیلم پیشین، براساس یک داستان واقعی با محوریت بمباران شیمیایی سردشت در تابستان ۶۶ شکل گرفته است. یک ملودرام تکان دهنده و تاثیرگذار که کاملا تماشاگر را با قهرمان خود (قادر) همراه کرده و به همذات پنداری وادار می کند. بازی درخشان پیمان معادی در نقش قادر که سیمرغ بلورین نقش اول را از آن او کرد، یکی از مهمترین نقاط قوت درخت گردو به حساب می آید که تمامی مولفه های یک ملودرام اشک برانگیز را با خود دارد.
«سینمای سیاسی»
یکی دیگر از ژانرهای احیا شده در دهه نود که توانسته جای خود را در فهرست محصولات سالیانه سینمای ایران باز کند. «روز صفر» به کارگردانی سعید ملکان، «لباس شخصی» ساخته امیرعباس ربیعی و «خروج» به کارگردانی ابراهیم حاتمی کیا، فیلم های این ژانر در جشنواره امسال بودند.
اولی یک تریلر جاسوسی تماشایی با محوریت ماجرای دستگیری عبدالمالک ریگی است که ساختار فنی خوبی داشته و به بی مووی های هالیوودی نزدیک شده است.
لباس شخصی نیز براساس یک ماجرای واقعی براساس خیانت حزب توده در اوایل دهه شصت بازمی گردد که توسط قهرمان فیلم کشف می شود. فیلمی با ساختاری شبیه به ماجرای نیمروز ۱ که با استفاده از بازیگران کمتر شناخته شده تئاتری ساخته شده است.
اما خروج که بحث های زیادی پیرامون آن به وجود آمده، داستان ده کشاورز است که بابت از بین رفتن محصولات زمین های زراعی شان، برای دادخواهی به سمت تهران و دفتر رییس جمهور حرکت می کنند. فیلمی با ساختاری نزدیک به سینمای وسترن و نیز سینمای جاده ای که همه مولفه های آشنای سینمای حاتمی کیا را در خود دارد. به اضافه یک بازی حیرت انگیز از «فرامرز قریبیان» در نقش رحمت که شمایلی تمام عیار از یک قهرمان کلاسیک را روی پرده عینیت می بخشد.
«سینمای کودک و نوجوان»
ژانری که سینمای ایران در سال های اخیر به آن بی توجه بوده و در جشنواره سی و هشتم با دو فیلم «بی صدا حلزون» به کارگردانی بهرنگ دزفولی زاده و «خورشید» ساخته مجید مجیدی حضور داشته است. در اولی، کودک خردسال ناشنوا بهانه ای است برای شکل گیری داستان و رویارویی پدر و مادری که هر یک برای کار خود دلایلی دارند. پرداختن به ناشنوایان، اتفاق فرخنده ای است که نقطه قوت اصلی این فیلم به حساب می آید. اما ساختار تلویزیونی آن و فیلمنامه ای که در بعد شخصیت پردازی کاملا لنگ می زند، به کیفیت نهایی فیلم آسیب زده و در نهایت آن را به فیلمی متوسط برای قاب کوچک تلویزیون تبدیل می کند!.
اما خورشید داستان دیگری داشته و شخصیت محوری آن (علی)، شخصیتی کاملا کنش مند به حساب می آید که قصه را به بهترین شکل پیش می برد. مجیدی و نیما جاویدی در نگارش فیلمنامه خورشید، ظریف کاری های زیادی به خرج داده و از زیرمتن ها هم غافل نمانده اند. برای مثال می توان به ماجرای جستجوی علی برای یافتن گنج هاشم توسط علی و دوستانش در آب انبار متروک مدرسه اشاره کرد. در عین حال، بازی های درخشان و یکدست بازیگران کم سن و سال را می توان دیگر نقطه عطف خورشید به حساب آورد که در فیلم های مجید مجیدی نمونه های قابل تامل زیادی دارد.

نویسنده : محمد جلیلوند | منبع خبر : سینما جریان
برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت سینما جریان در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.