Saturday, 24 October , 2020
امروز : شنبه, ۳ آبان , ۱۳۹۹
شناسه خبر : 19141
  پرینتخانه » اسلایدر, درباره سینما, سینما جریان +, سینمای جهان تاریخ انتشار : ۱۳ مهر ۱۳۹۹ - ۱۱:۱۷ | 120 بازدید |

درباره جریان موج نوی سینمای فرانسه

سینما جریان | پیدایش موج نوی سینمای فرانسه به اواسط دهه پنجاه میلادی باز می گردد و با عمر یک دهه ای خود در سینمای جهان؛ خون تازه ای به رگ‌های سینما می بخشد. دورانی که فیلمسازان منصوب به آن، قواعد فیلمسازی کلاسیک در دهه ۵۰ میلادی را هم به لحاظ روایی و هم تصویری کنار می گذارند.
درباره جریان موج نوی سینمای فرانسه

پیدایش موج نوی سینمای فرانسه به اواسط دهه ۵۰ میلادی باز می گردد و با عمر یک دهه ای خود در سینمای جهان؛ خون تازه ای به رگ‌های سینما می بخشد. دورانی که فیلمسازان منصوب به آن، قواعد فیلمسازی کلاسیک در دهه ۵۰ میلادی را هم به لحاظ روایی و هم تصویری کنار می گذارند.
اهمیت و تأکید بر نقش و جایگاه مؤلف و میزانسن، روایت برشی از یک حادثه در داستان فیلم و حذف آغاز و پایان آن، باز گذاشتن دست تماشاگر در قضاوت کردن داستان فیلم، حضور و نقش پر رنگ تر زنان در فیلم ها، پرداختن به سوژه های کلیدی تر و متنوع تر، استفاده کاربردی تر از دوربین های فیلمبرداری سبک و ضبط نماهایی با سرعت بیشتر و حرکت های مواج از جمله ویژگی های فیلم های موج نوی سینمای فرانسه است. از جمله کارگردانان مطرح این سبک می توان به: «ژان لوک گدار» ، «فرانسوا تروفو»، «آلن رنه»، «آنیس واردا»، «کلود شابرول» اشاره کرد.
اما؛ پرچمداران بزرگ این سبک فرانسوی؛ «ژان لوک گدار» با اولین فیلم بلندش «از نفس افتاده» محصول سال ۱۹۵۹ و «فرانسوا تروفو» با فیلم «چهارصد ضربه» محصول سال ۱۹۶۰ میلادی است.

Breathless genius: Pacific Cinémathèque launches Godard series | North Shore Newsدر این یادداشت؛ اجمالا به بررسی این دو فیلم پرداخته ایم.

از نفس افتاده | À bout de souffle
شاید عنوان «از نفس افتاده» بهترین نامی باشد برای اولین ساخته «ژان لوک گدار» (Jean-Luc Godard) . «میشل پوآکار» مردی جوان، بی قید و بیکار است که شخصیت سینمایی «هامفری بوگارت» را الگوی خود قرار داده و هر چیزی را در زندگی اش از آن خود می داند.
روزی اتومبیلی را می دزدد، به سمت شمال حرکت می کند و با اسلحه ای که از داشبورد آن پیدا کرده پلیسی را به قتل می رساند. بعد از آن به پاریس رفته و در آنجا با دختر روزنامه فروشی به نام «پاتریشیا» قرار می گذارد (آشنا می شود). «میشل» به «پاتریشیا» پیشنهاد می کند به ایتالیا بروند ولی او بخاطر حفظ استقلال فردی و علاقه به شغلش، پیشنهاد او را رد کرده و میشل را به پلیس لو می دهد و با وجود اینکه میشل از کار پاتریشیا مطلع شده تا رسیدن پلیس، می ایستد و در در حالی که بر روی سنگفرش های خیابان می دود از پشت گلوله می خورد.

Breathless: این نبوغ را سر بازایستادن نیست - بلاگ نماوا

این فیلم نخستین اثر بلند «ژان لوک گدار» است که به «فرزند وحشتناک موج نو» یعنی: l’enfant terrible de nouvelle vague شهرت دارد.
«از نفس افتاده» فیلمی غیر قراردادی است که در روایت داستانش از شیوه های روایی و بیانی خاصی استفاده می کند و سردرگمی، هرج و مرج طلبی و بدبینی نشأت گرفته در آن برگرفته از دیدگاه های اگزیستانسیالیسم دهه ۵۰ و ۶۰ است.
گدار با این فیلم توانست «فاصله گذاری» را پیاده کند و با شکستن خطوط فرضی، تدوین پرشی و مستند، بین تماشاگر و فیلم، فاصله بیاندازد. اهمیت فنی این فیلم بیشتر از مضمون آن است. این فیلم به نوعی اولین مانیفست موج نوی سینمای فرانسه است و به نوعی ساختارها و قواعد کلاسیک را شکسته است.

چهارصد ضربه | Quatre cents coups

این فیلم ۹۲ دقیقه ای به طریقه سیاه و سفید به کارگردانی «فرانسوا تروفو» (François Truffaut ) با بازی «ژان پیر لئو»، «آلبرت رمی» و «کلر موریه» است.
«آنتوان» نوجوان ۱۴ ساله ای است که از ناپدری و بخصوص مادرش بی توجهی می بیند و بجای رفتن به مدرسه با دوستش «رنه» به گردش های روزانه می روند، او که دوران بلوغ خود را طی می کند همواره در حال عصیان در مقابل محیط پیرامونش است تا اینکه بخاطر دزدیدن یک ماشین تحریر از اداره نا پدری اش، دستگیر و روانه دارالتادیب می شود. او پس از تلاش ها و درگیری های فراوان موفق به فرار می شود…
«چهارصد ضربه» پرآوازه ترین و نخستین فیلم بلند تروفوی جوان که برگرفته از زندگی شخصی خود کارگردان است. او معتقد است تجارب شخصی از اصلی ترین مشغله های یک سینماگر واقعی است.
این فیلم اوج درام زندگی یک پسر چهارده ساله است که در شرایطی نامساعد سقوط می کند. در فیلم، شخص یا سیستم خاصی مورد سرزنش قرار نمی گیرد بلکه تماشاگر فقط ناظر بخش کوتاهی از افول و سقوط یک نوجوان است.

چهارصد ضربه فیلمی از فرانسوا تروفو؛ تو هم آجر دیگری در دیوار هستی! - نت نوشت

شرایطی نابهنجار که نوجوان چهارده ساله را دارای عقده های فراوان کرده و او را وادار به راه حل های مختص به خودش می کند، پیدا کردن راه های جدیدی که کار او را به سرقت و سرانجام دارالتادیب می کشاند.
تروفو؛ «آنتوان» را گرفتار در مثلث معلم، پلیس و والدین به تصویر می کشد، مثلثی تیره (Triangle somber) و آزار دهنده که تیرگی های این جامعه خاکستری را به نوجوان نشان می‌دهد. او از این محیط می گریزد و مهم نیست که به کجا می رسد چرا که دوربین از تعقیب نوجوان دست بر می دارد و رهایش می کند، فارغ از این که چه سرنوشتی در انتظار آنتوان است؟
فیلم مملو از بسیاری صحنه‌های تحسین برانگیز و موثر است و «ژان پیر لئو» با بازی عجیب و استادانه اش سهم زیادی در بالا بردن ارزش های هنری این فیلم دارد.
استفاده از تصاویر بی پیرایه، موقعیت های ساده، شخصیت های معمولی، زبان عامیانه، تصاویر جسورانه و تمامی جزئیات ساده ای که به تصویر کشیده می شود در موفقیت این اثر کمک شایانی می کند.
در یک جمله می توان «نوآوری» را بزرگترین مشخصه این شاهکار دانست، شاهکاری که به راحتی نمی توان از آن به سادگی و بدون اندیشه گذر کرد.

منابع:
Xavier Jamet.2 mars 2009
Critique de film
Cahier de cinéma 6.Jan.1961

نویسنده : مهدی عباسی | منبع خبر : سینما جریان
برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت سینما جریان در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.