سه شنبه, ۹ آذر , ۱۴۰۰ ساعت تعداد کل نوشته ها : 5196 تعداد نوشته های امروز : 0×
مروری بر کارنامه هنری ابوالفضل پورعرب
۰۶ آذر ۱۳۹۷ - ۱۸:۱۳
شناسه : 8491
0

سالها بعد با تماشای فیلم «سلطان قلبها» به دنیای سینما علاقمند شد اما به دلیل علاقه پدرش به موسیقی، به نواختن ویولون مشغول شد. پورعرب پس از مدتی به صورت جدی به هنرهای نمایشی و تئاتر روی آورد و به تحصیل در رشته بازیگری پرداخت. اولین حضور سینمایی وی فیلم سینمایی «عروس» ساخته بهروز افخمی […]

پ
پ

سالها بعد با تماشای فیلم «سلطان قلبها» به دنیای سینما علاقمند شد اما به دلیل علاقه پدرش به موسیقی، به نواختن ویولون مشغول شد.
پورعرب پس از مدتی به صورت جدی به هنرهای نمایشی و تئاتر روی آورد و به تحصیل در رشته بازیگری پرداخت. اولین حضور سینمایی وی فیلم سینمایی «عروس» ساخته بهروز افخمی بود.
فیلمی که در زمان خود یعنی اوایل دهه هفتاد، برای سینمای ایران فیلمی جریان ساز و ساختارشکن محسوب می‌شد. «عروس» توانست نزد مردم و منتق ابوالفضل پورعرب طولی نکشید که ابوالفضل پورعرب بعد از درخشش در فیلم « عروس» به جوان اول سینمای ایران تبدیل شد و سیل پیشنهادات سینمایی به سوی او روانه شد.
پورعرب یک سال بعد از «عروس» یعنی سال ۱۳۷۰ برای بازی در فیلم سینمایی «قربانی» جلوی دوربین رسول صدرعاملی حاضر شد. به عقیده بسیاری دهه هفتاد دوران اوج بازیگری پور عرب بود.
پس از «قربانی» او با رخشان بنی اعتماد همکاری کرد و در فیلم سینمایی «نرگس» حاضر شد. فیلم نرگس روایتگر یک مثلث عشقی عجیب بود. داستان زنی به نام آفاق (فریماه فرجامی) که از کودکی، عادل (ابولفضل پورعرب) را بزرگ کرده و بعد به ناچار به عقد او درآمده است. آن دو از طریق دزدی گذران زندگی می‌کردند تا اینکه عادل با دختر جوانی که خانواده فقیری دارد، آشنا می‌شود و به او دل می‌بندد. آفاق برای آن که امکان ازدواج آن دو را فراهم کند، خود را مادر عادل معرفی می‌کند.
«نرگس» که یکی از بهترین درام‌های دهه هفتاد محسوب می‌شود ثابت کرد درخشش پورعرب در فیلم عروس اتفاقی نبوده است و پورعرب بار دیگر توانایی خود در ایفای نقشی متفاوت را به رخ کشید.
وی پس از فیلم «نرگس» به یکباره راهش را به سمت سینمای تجاری کج کرد فیلم‌هایی مانند «سو ظن»، «نیش»، «دو روی سکه»، «آواز تهران» ، «بی قرار»،«مرضیه»،«بهشت پنهان» و « «در کمال خونسردی» از جمله مهمترین فیلم های تجاری او در سالهای دهه هفتاد هستند.
یکی از فیلم‌های شاخص پورعرب اما بدون شک فیلم سینمایی «مردی شبیه باران» ساخته سعید سهیلی است. فیلمی که باعث شد سرانجام پورعرب در سال ۱۳۷۵ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را به خانه ببرد.
این بازیگر در ادامه مسیر بازیگری‌اش در سال ۱۳۷۵ برای بازی در فیلم «قاصدک» با قاسم جعفری همکاری کرد. وی پس از آن نیز در سال ۱۳۷۶ در فیلم سینمایی «حماسه قهرمانان» بازی کرد. سال ۱۳۷۷ بود که برای بار دوم با سعید سهیلی در فیلم «مردی از جنس بلور» همکاری کرد اما نتوانست موفقیت فیلم قبلی را تکرار کند.
یکی از فیلم‌های مطرح پور عرب بدون شک فیلم «دست‌های آلوده» ساخته سیروس الوند بود. پورعرب در این فیلم با بازیگرانی نام آشنا مانند هدیه تهرانی و امین حیایی هم بازی شد.
ابوالفضل پورعرب همچنین قرار بود در فیلم سینمایی «قرمز» بازی کند، اما به دلیل اینکه کاراکترش در یکی از قسمت‌های فیلم باید به بازیگر نقش مقابلش که یک خانم بود، به صورت فیزیکی حمله می‌کرد، از بازی در این فیلم انصراف داد.
وی معتقد بود این نقش چهره بدی از مردها به نمایش می‌گذارد. پورعرب در سال‌های فعالیت خود در فیلم‌های مختلفی با کارگردان‌های مختلفی همکاری کرد. این بازیگر می‌گوید تنها با کارگردان‌هایی همکاری کرده است که از صمیم قلب آن‌ها را دوست داشته است.
آخرین فیلم سینمایی محبوب پورعرب فیلم پر بازیگر «چند می‌گیری گریه کنی» ساخته شاهد احمدلو بود که در سال ۱۳۸۴ تولید شد. این فیلم دیپلم افتخار هیئت داوران بیست و چهارمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر را به دست آورد و در گیشه نیر موفق بود. وی در سریال‌های تلویزیون نیز حضور موفقی داشت.
«تنهاترین سردار» ساخته مهدی فخیم زاده اولین سریال تلویزیونی او بود اما بیشتر محبوبیتش را از سریال «مسافر» ساخته سیروس مقدم کسب کرد. او در این فیلم نقش جوانی معتاد و خلافکار را بازی می‌کرد که عاشق‌پیشگی نجاتش می‌دهد.
سریال‌های دیگر او چندان مورد استقبال قرار نگرفتند اما همکاری‌اش در سریال «وضعیت سفید» خاطرات خوش گذشته را برای طرفدارانش زنده کرد.
پس از آن سالهای بیماری پورعرب فرا رسید و بازار شایعات داغ شد شایعاتی که او و خانواده‌اش را بسیار آزرده خاطر کرد. حضور کوتاه او در سریال «شهرزاد» اما دوباره نامش را بر سر زبان‌ها انداخت. اگرچه بین نقش حشمت با انتخاب های ایده آل پورعرب که روزگاری جوان اول فیلم ها بود فاصله زیادی است اما حشمت در کارنامه اش جایگاهی ویژه دارد. کمترینش این است که تصویری قبراق از او در ذهن ها حک شد و ثابت کرد توان بازیگری پورعرب ته نکشیده است.
ابوالفضل پورعرب ارزش نقش حشمت را می دانسته و با علم به مهم بودن آن پاسخ مثبت به حسن فتحی داده است. از آن سو حسن فتحی در مقام کارگردان می دانسته که مباشرِ بزرگ آقا باید بازیگری توانمند باشد تا کنش و واکنش های او درام را قدرتمندتر جلوه بدهد.
ابوالفضل پورعرب گرچه سال‌هاست در سینمای ایران حضور پررنگی ندارد اما آنقدر نقش‌های تماشایی و ماندگار در کارنامه‌اش دارد که می‌توان او را یکی از ستاره‌های پرفروغ دهه هفتاد سینمای ایران دانست.

ثبت دیدگاه در سینما جریان

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت سینما جریان در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.