Saturday, 23 November , 2019
امروز : شنبه, ۲ آذر , ۱۳۹۸
شناسه خبر : 14664
  پرینت تاریخ انتشار : ۲۲ مهر ۱۳۹۸ - ۱۱:۰۱ | 62 بازدید |

هر کسی از ظن خود شد یار من!

سینما جریان | در رابطه با فیلم‌های رسول صدرعاملی، ابتدا باید تکلیف خود را مشخص کنید که سبک سینمای او را دوست دارید یا علاقه‌ای به آن ندارید؟

هر کسی از ظن خود شد یار من!

اگر «دختری با کفش‌های کتانی»، «من ترانه پانزده سال دارم»، «دیشب باباتو دیدم آیدا» و حتی «زندگی با چشمان بسته» را دوست داشته باشید، از تماشای «سال دوم دانشکده من» نیز لذت خواهید برد. رسول صدرعاملی این‌بار نیز به سراغ یواشکی‌های ابتدای جوانی رفته، شیطنت‌های دوران دانشجویی و غریزه‌های جوانی که همه به نوعی از آن دوران خاطره داریم. این‌بار نیز دو چهره جدید به سینمای ایران معرفی کرده، «فرشته ارسطویی» در نقش آوا و «سها نیاستی» در نقش مهتاب که هر دو خوب هستند و سها نیاستی بهتر. همانطور که پگاه آهنگرانی، ترانه علیدوستی، نگار جواهریان، طناز طباطبایی، خاطره اسدی را به سینمای ایران معرفی کرد، این‌بار هم به احتمال زیاد سها نیاستی این مسیر را طی خواهد کرد.

«سال دوم دانشکده من» از رفاقت و معرفت می‌گوید، هنوز در جهان این فیلم وجدان وجود دارد، هنوز غیرت وجود دارد، هنوز می‌توان روی غریزه پا گذاشت و خیانت نکرد، هنوز می‌توان در رفاقت وفادار بود و مرام گذاشت و هنوز می‌شود پایت سر بخورد اما زمین نخوری؛ در کل می‌توان گفت «سال دوم دانشکده من» از چیزهایی می‌گوید که مدتهاست در سینمای ما مرده، سازنده اثر از نسلی است که انقلاب کردند، آرمان‌گرا بودند و به دنبال ایده‌آل‌های خود می‌جنگیدند و طبیعی‌ست که بسیاری از این ارزش‌ها و این رسالت فیلمساز در سینمایی که زیرمجموعه اخلاق تعریف می‌شود، برای برخی قابل درک نباشد.

در «سال دوم دانشکده من» خبری از ملق زدن با دوربین نیست و کارگردانی در خدمت روایت داستان است، کارگردان به‌ دنبال به رخ کشیدن قدرت کارگردانی خود نیست اما در عوض توانسته به خوبی از بازیگران جدید بازی بگیرد، به جزئیات شخصیت‌پردازی به خوبی توجه شده، داستان به خوبی روایت می‌شود و جلو می‌رود و حس دوستی، اخلاق و مرگ و زندگی به خوبی انتقال می‌یابد، در بخش‌هایی از فیلم نیز حس نوستالژی مخاطب با خاطره‌های پرشور دوران دانشجویی و اول جوانی زنده می‌شود.

«سال دوم دانشکده من» فیلم عجیب و غریبی نیست و قرار هم نبوده تا رسول صدرعاملی بمب بترکاند اما می‌توان از تماشای این فیلم لذت برد. سازنده اثر مسیری که از گل‌های داوودی و پاییزان تا به امروز پیموده را در این فیلم نیز دنبال کرده، همانطور که در حاشیه سی‌وهفتمین جشنواره فیلم فجر گفت: «ما در دهه شصت و هفتاد به ژانرها و نظریات مختلف نمی‌پرداختیم و یک کلید واژه اخلاق داشتیم که در زیرمجموعه آن قصه‌ها تعریف می‌شد و باید فیلمسازی را تمرین می‌کردیم و قرار هم نیست مخاطب را شگفت‌زده کنیم.»

نویسنده : صالح دلدم | منبع خبر : ستاره سینما
برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 0
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت سینما جریان در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.